Wat Midwinter ons kan leren

Midwinter markeert de winterzonnewende: de kortste dag en de langste nacht van het jaar. Vanaf dit moment worden de dagen langzaam weer langer en keert het licht stap voor stap terug.

De natuur lijkt in deze periode stil te staan, maar onder de grond gebeurt juist veel. Wat niet langer nodig is, wordt afgebroken en opgeruimd. Het oude wordt hergebruikt als voeding voor dat wat later weer mag groeien. Afbraak en opbouw zijn hier geen tegenpolen, maar onderdeel van hetzelfde proces.

Voor mij laat dit zien hoe wijs de natuur is. Stilstaan is geen tegenhanger van groei, maar een voorwaarde ervoor. In veel oude tradities wordt deze tijd dan ook gezien als een moment van bezinning, van naar binnen keren en van voorbereiding op een nieuw begin.

Midwinter is geen pauze in het leven, geen donkere dagen waar je ‘doorheen moet’. Het is een noodzakelijk omslagpunt. In de natuur verschuift de focus tijdelijk van groei naar behoud, herstel en herordening. Wat zichtbaar stil lijkt, is in werkelijkheid bezig met voorbereiden.

Ook lichaam en geest volgen dit ritme. Fysiek vindt herstel plaats in rust: weefsels worden gerepareerd, het zenuwstelsel schakelt terug en energie wordt opnieuw verdeeld. Mentaal gebeurt iets vergelijkbaars. In vertraging ontstaat ruimte voor verwerking, integratie en perspectief.

Midwinter herinnert ons eraan dat voortdurende activiteit geen teken van vitaliteit is. Een systeem — lichamelijk én mentaal — vraagt om afwisseling tussen inspanning en herstel. Zonder die beweging raakt balans onvermijdelijk verstoord.

Dus als je deze dagen ontspant, vertraagt of zelfs een beetje lui bent:je lichaam is ondertussen hard aan het werk.

Midwinter laat zien dat groei begint bij rust — en bij het loslaten van wat zijn tijd heeft gehad, zodat er ruimte ontstaat voor het nieuwe jaar.